August 1, 2014 Alexander Buskermolen

Column Pianowereld 4-2014

Mijn nachtmerrie

Ik was 17 jaar oud, zat in 6 VWO en besloot (toen pas) dat ik toch echt naar het conservatorium wilde gaan. Ik stopte met mijn andere grote passie – basketbal -  om veelvoorkomend vingerleed te vermijden en richtte mij volledig op de piano. De meeste risico’s werden voorkomen, dus wandklimmen, kickboksen, volleybal, bowlen, vuurwerk, het was allemaal passé! Afgelopen weekend was ik op een korte motorvakantie in en rond het Duitse Winterberg en toen ging het toch echt mis…

Nu verwacht u misschien de beschrijving van een spannende verkeerssituatie en dat ik op één of andere manier met mijn motor ben gevallen, ambulance, operaties, etc. Zo spectaculair is het nou ook weer niet. Na een dagje stevig toeren in het schitterende Sauerland besloot ik een duik te nemen in het zwembad. Bij een simpel balspelletje ving ik de bal verkeerd en ja hoor…pijn aan de ringvinger.
Beurs, zwellen, ijs, goed in de gaten houden dan maar. Maar laat op de avond begon mijn geliefde trouwring wel erg strak te zitten. Toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Met de taxi wel te verstaan want motorrijden ging toch echt niet meer.

Het oordeel van de arts was als volgt: “Als u nog een paar uur had gewacht met langskomen, had u wellicht uw vinger verloren, die zwelling gaat nog wel even door en die ring moet er NU af.” Dat was wel even slikken, pfff!  Enfin, de ring werd eraf geknipt, de röntgenfoto werd gemaakt en jawel, een breukje in mijn middelste kootje. De door mij toen uitgesproken woorden zijn niet bepaald voor herhaling vatbaar…u begrijpt wat ik bedoel?

Gebroken vinger Alex

Terug in Nederland (met de trein dus) gauw naar het hand en polscentrum in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam. Gelukkig mocht gips eraf en kon ik een handig spalkje laten maken. De prognose is 4-5 weken gespalkt door het leven gaan en ondertussen proberen de vinger soepel te houden door buigoefeningen te doen. Maximaal strekken is uit den boze omdat het stukje bot dan veel schade kan aanrichten. Kortom, oppassen dus de komende weken. Blijkbaar zit een ongeluk ook voor pianisten in een klein hoekje.

Op het moment van schrijven van deze column is mijn laatste werkdag aangebroken voordat ons (Jorinde en de inmiddels niet zo kleine Lucas) een fantastische vakantie te wachten staat. Met z’n drieën reizen wij binnenkort via Singapore naar Australië waar we een kleine zeven weken door dit schitterende en grote land trekken. Zeven weken bij de relaxte “Aussies”, zeven weken met mijn gezin op pad, zeven weken geen piano spelen (slik!)…Deze reis brengt vast veel nieuwe ervaringen, vrienden en perspectieven die ik met alle plezier in de volgende column met u deel.

De parallellen met muziek en de piano zijn overal te vinden. Juist wanneer je ontspannen bent kunnen gedachten vrijelijk stromen. Muziek zit overal, de uitdaging is om het te ontdekken op plaatsen waar je het niet verwacht. Ik wens u allemaal een hele mooie zomer, geniet!

Alexander Buskermolen