May 14, 2016 Alexander Buskermolen

Misha Fomin debuteert én jubileert in Het Concertgebouw

Gehoord in de Grote Zaal van Het Concertgebouw Amsterdam

Programma:
Ludwig van Beethoven; Sonate nr. 26 in Es, op. 81a ‘Les adieux’
César Franck;  Pianokwintet in f mineur (m.m.v. het Atrium String Quartet)
Pjotr Illich Tchakovsky; Méditation Opus 72 no.5
Modest Moesorgski – Schilderijen van een tentoonstelling

0100_Misha_fomin_04_2016_HansvanderWoerd-75

Het concert

Tien jaar geleden speelde hij hier voor het eerst, in Het Concertgebouw in Amsterdam. Vandaag was het de tiende keer in dit gebouw vol muziekhistorie dat pianist Misha Fomin zijn opwachting maakte. Een klein verschil: vandaag betrad hij niet het podium van de Kleine Zaal, maar liep hij voor het eerst de lange trap af naar het podium van de Grote Zaal. Het zou een bijzondere middag worden voor de pianist én het publiek.

De programmering van de Russisch-Nederlandse pianist was bijzonder. Bijzonder omdat het niet vaak voorkomt dat kamermuziek en solorepertoire in deze zaal worden gecombineerd. Je moet maar durven… of toch niet? Zo gek is het eigenlijk niet, om aan je publiek te laten zien dat je zowel als solist als ook in de kamermuziek je sporen hebt verdiend. De combinatie van Beethoven, Franck, Tchaikovsky en Moesorgsky was dan wel ongewoon maar daarmee niet minder interessant. Ieder van de werken haalde specifieke eigenschappen van de pianist naar boven.

Met “Les Adieux” zette Misha Fomin een mooie opening in. Duidelijke klassieke structuren, gepaste virtuositeit en fraaie zinnen, dat was wat mij in eerste instantie op viel. Of het nu de spanning van dit debuut was, of een nukkige Steinway, maar er leek gezocht te worden naar een goed gebalanceerd klankverloop, vooral in het middengebied van de piano. Wellicht was het dan toch de spanning, omdat gedurende het concert dit register steeds duidelijker naar voren kwam. Het was precies de balans tussen de linker en rechterhand die voor mij een bijzonder onderdeel van dit concert vormde.

0051_Misha_fomin_04_2016_HansvanderWoerd-54

Franck’s piano kwintet – met het Atrium strijkkwartet op het podium – was een schepje er bovenop als het gaat om virtuositeit. Gelukkig was dat lang niet het enige wat het publiek overrompelde. Uitstekend samenspel, mooie lange muzikale lijnen en veel energie, alles leek te kloppen in deze uitvoering. De pianopartij speelt zich veel af in de lagere registers van het instrument, een plek waar Fomin zich prima thuis leek te voelen. De linkerhand zorgde voor een diepe sonoriteit en ondanks dit donkere register bleek helderheid in articulatie geen enkel probleem. Daardoor ontstond een mooie fundering voor de hogere klanken van de strijkers. Het was in alle opzichten een opwindende uitvoering waar het publiek duidelijk hoorbaar van had genoten. De staande ovatie was zeker op zijn plaats.

Na de pauze was het tijd voor één van de hoekstenen van de pianoliteratuur. De schilderijen van een tentoonstelling van Modest Moesorgsky, voor het orkestpubliek voornamelijk bekend in de orkestratie van Maurice Ravel. De vraag die je vooraf kunt stellen is voor welke benadering een pianist gaat of zou moeten gaan: denk je in orkestrale gebaren, bewegingen en klankkleuren? Of benader je het meer pianistisch, wat gevolgen heeft voor bijvoorbeeld de frasering en timing? Een combinatie van beide benaderingen kan natuurlijk ook, zodat per deeltje bekeken kan worden wat de muziek “vraagt”.

De benadering van Misha Fomin leek mij juist pianistiek, zo bleek uit de keuzes voor het tempo. Er werd vlot en gretig gespeeld waarbij wederom de combinatie van virtuositeit en de uitgesproken linkerhand naar voren kwamen, in het bijzonder bij Il vecchio castello en Bydlo. De opbouw van het hele werk was zeer krachtig en van begin tot eind werd de spanningsboog volgehouden. Een prachtige afsluiting van het officiële programma!

En wat doe je als je voor het eerst de Grote Zaal van Het Concertgebouw tot je beschikking hebt en je vingers volledig zijn warm gespeeld? Dan neem je de tijd en speel je natuurlijk nog een aantal mooie toegiften die het publiek dankbaar beluisterde.

0094_Misha_fomin_04_2016_HansvanderWoerd-82

Misha Fomin speelde de volgende toegiften:

Claude Debussy; Prelude “La terrasse des audiences du Claire de Lune”
Franz Liszt: La Campanella (from 6 grand etudes S.141)
Frederic Chopin: Etude Opus 25 no. 11 “Winterwind”
Frederic Chopin: Nocturne in Es Opus 9 no.2

 

Foto’s: Hans van der Woerd