Column Pianowereld 4-2012

Sinds ik in Gouda woon, inmiddels zo’n 1,5 jaar, ben ik serieus gaan lesgeven. Aanvankelijk was het nog even sprokkelen met de leerlingen, maar per 1 september a.s. zal ik wekelijks 25 leerlingen achter de piano hebben. Meer kan en wil ik er niet hebben, er moet nog wel tijd overblijven om zelf flink wat uren te studeren (of één van mijn 10 hobby’s te beoefenen)

Met zoveel nieuwe leerlingen is het altijd spannend om te zien hoe de verschillende (veelal) jonge pianisten en pianistes zich ten opzichte van elkaar ontwikkelen. Bij de ene leerling moet ik de eerste zin nog uitspreken of hij heeft het eerste liedje al foutloos gespeeld, en snapt hij hoe de methode begint met “op vingerzetting spelen”. De andere leerling heeft niet eens in de gaten dat zijn boek ondersteboven staat en dat de noten en tekst dus niet zo makkelijk te lezen zijn. Bij wijze van spreken natuurlijk. (uitzonderingen daar gelaten)
Ik heb me er in het bijzonder over verbaasd hoe iedere leerling, jong en oud, een eigen en compleet unieke benadering en aanname heeft over hoe je de toetsen moet indrukken. Ik begrijp dat de vingers van een 6-jarige nog niet zo sterk zijn, maar als je ziet dat zo’n schattig meisje met haar “Hello Kitty schrift” en “Spongebob Squarepants potloden” de piano benadert als een 19e eeuwse typemachine, dan zou je bijna vergeten dat het indrukken van de toets gemiddeld maar zo’n 50 gram aan druk vergt. Zo’n onnatuurlijke benadering, want dat is het uiteindelijk, is eerder regel dan uitzondering. Des te verwonderlijker is het als een nieuwe leerling direct en zonder enige inmenging van ondergetekende een mooie heldere toon weet te produceren in het allereerste liedje dat hij of zij ten gehore brengt. Wat verschillen mensen toch enorm, fantastisch!

Waar de jonge kinderen niet zo in verschillen is de hoeveelheid en het soort excuusjes dat aan het begin van de les wordt opgesomd als verklaring waarom ze die week maar twee of drie keer hebben geoefend. Ze zijn zelfs zo origineel dat ik er bijna zeker van ben dat het geen kopieergedrag is. Ouders hebben zo weer hun eigen argumentatie…
Hier een top vijf van excuusjes van de kleine creatievelingen:

  1. Er kwam een vriendje logeren (die bleef blijkbaar de hele week en is wellicht allergisch voor pianoklank?)
  2. Boeken kwijt
  3. Schrift kwijt (boek wel weer gevonden, wist nu niet wat ik moest oefenen)
  4. Mama had hoofdpijn, ik mocht niet spelen (arm kind, arme vader :) )
  5. Vergeten te oefenen (verbazingwekkend genoeg komt dit ook voor bij kinderen die al 2 jaar les hebben…)

Zoals u begrijpt, moet ik soms mijn best doen om m’n lachen in te houden. Ik geniet iedere week weer van de spontane, soms (understatement) wat gechargeerde verhalen van die kleintjes. Of het nou aan het begin van de les is of spontaan midden in een liedje, er is van alles dat ze bezig houdt en dat de moeite waard is om met mij te delen. Zo lang ze ook maar genoeg van mij leren, en het dan ook nog onthouden, vind ik het prima. En het geeft geregeld inspiratie voor een column…

Alexander Buskermolen


Alexander Buskermolen :: Telefoonnummer: +31(0)182-602795 :: Mobiele telefoon: +31(0)6-28415721