Column Pianowereld 5-2011

Sinds januari van dit jaar ben ik druk bezig geweest met het opzetten van een lespraktijk in mijn woonplaats Gouda. Nou ja, wat heet druk? Mijn vrouw (sinds 3 dagen!) Jorinde plaatste enkele advertenties op marktplaats met daarin de aankondiging voor viool en pianolessen. Het resultaat: de ene na de andere aanmelding voor piano! En voor viool? Laten we het er op houden dat de piano in Gouda meer in trek is….

Met vijf basisscholen en twee middelbare scholen binnen een straal van één kilometer van ons huis hebben we veel aanmeldingen van jonge leerlingen. Het eerste contact loopt dus via de ouders, en dat zorgt bij Jorinde en mij voor de nodige hilariteit, verbazing en soms….frustratie.
De eerste vraag die veruit het meeste wordt gesteld is wat de lessen zullen kosten. Omdat de kinderen gemiddeld op 3 sporten, scouting en nog een ander instrument zitten is de prijs natuurlijk doorslaggevend. Als de lesprijs dan (zonder onderhandelen!) toch akkoord is bevonden, is het tijd om de overige zaken te bespreken. Eén van de eerste dingen die ik wil weten is of er thuis een geschikt instrument staat. “Oh je bedoelt een keyboard ofzo?”. “Nee mevrouw, ik bedoel een akoestische piano of liever nog: een silent piano met koptelefoon zodat uw kind ongestoord kan oefenen.” Ik ben er namelijk achter gekomen dat er met het concentratievermogen van een 8 jarige niks mis is. Het zijn de ouders die zich geroepen voelen het kind vanuit de keuken te becommentariëren op de vooruitgang of het gebrek eraan. Dit uiteraard gebaseerd op hun eigen muzikale en pianotechnische kennis.

Als ook de verbazing over het aanschaffen van een instrument is weggezakt kan redelijk spoedig worden begonnen met de eerste pianoles. Om bekend te raken met het instrument besteed ik de eerste les graag aan het uit elkaar halen van mijn vleugel. Omdat het verplaatsen in het hoofd van een 8 jarige mij tamelijk gemakkelijk afgaat, weet ik dat iets uit elkaar halen altijd leuker is dan opbouwen. Iedere leerling heeft tot nu toe gefascineerd gekeken naar de hamertjes, dempers, nummertjes op de arm van de toets en die wonderlijke pedalen. Als ze enkele ogenblikken later met simpele oefeningetjes het hele klavier over mogen gaan is het duidelijk: piano spelen is het leukste dat er is!

Een paar weken later spreek ik kort met de ouders over de proefperiode en de overgang naar het vaste lescontract. Oh jee, twijfel in de stem van de ouder: “Tja, ik weet het niet hoor. Onze Fleur vindt het toch wel erg lastig om iedere dag 20 minuten zelfstandig piano te oefenen. We horen ook niet echt de vooruitgang die we hadden gehoopt….Wij denken dat ze gewoon te weinig talent heeft….”. Toch leuk, van die ambitieuze ouders die denken dat een 7 of 8 jarige compleet zelfstandig en gedisciplineerd kan oefenen. Is dit het moment dat ik als docent mijn excuses moet aanbieden omdat de leerling na vier lessen nog steeds papa’s favoriete liedje niet kan spelen? Snappen ouders überhaupt wel wat er voor nodig is om een instrument te leren beheersen? Zolang zij denken dat een oprolklavier voor bij de iPad genoeg is voor een goede pianostudie, ga ik maar gewoon door met lesgeven. Dit in de hoop dat die enthousiaste leerling in dat halve uurtje (naast het bijkomen van 1,5 uur atletiek) veel leert en alweer uitkijkt naar de volgende les.

Alexander Buskermolen


Alexander Buskermolen :: Telefoonnummer: +31(0)182-602795 :: Mobiele telefoon: +31(0)6-28415721